سلام ، ببخشید من موندم بین این که بالاخره باید به هدف توجه کرد یا به مسیر ، مثلا میگن که خودتو تجسم کن که رسیدی به اون جایگاه و این تجسم بهت انگیزه بده ، یسریم میگن نه اگه این فکرو کنی احساس رسیدن میکنی و مغزت دیگه کار انجام نمیده واسه حرکت ، و خیلی خطرناکه ،
و اینکه کلا لذت بردن از مسیر یا تجسم هدف ؟
یا هردوش؟
سلام. لحظهء پايانى هدف و درواقع نتيجه رو بايد تجسم كنى. نه چگونگى رسيدن به اون رو. اون احساس خوب و لذتى كه از تصويرسازىِ رسيدن دست مى ده بخصوص اگر با جزييات باشه مثلا بو و رنگ و چيزاى ديگه رو هم بتونى به تصوير بكشونى ، احساس واقعى بودن بيشترى مى ده و حس خوب ايجاد مى كنه.
و اين رو يادت باشه كه فقط با فكر به هدف و بدون اقدام ، هيچ اتفاقى نمى افته.
یاسمین جانِ دلم دقیقا همین که شما میگید درسته . و پس درسته این که بخوایم هدف رو تو ذهتمون داشته باشیم چون به مسیرمون قوت میده و کارامون که واسه رسیدن انجام میدیم با کیفیت تر میشه .
و خودم به یه نتیجه ای رسیدم که درسته بنظرم .
اگر هدف برام اینقد مشخص و مقدس باشه اتوماتیک مسیر لذت بخش میشه . چون میدونم هر قدمم دارم به خواستم نزدیک تر میشم .
و انگار این لذت بردن از مسیر و درنظر داشتن هدف اصلا از هم جدا نیستن . و وقتی هدف باشه این لذت مسیر میاد
و مسئله و انتخابی وجود نداره.