- این موضوع 3 پاسخ، 3 کاربر را دارد و آخرین بار در 3 سال، 2 ماه پیش بدست
بهروزرسانی شده است.
-
نوشتهها
-
سلام
من آدم تقریبا درونگرا، آروم و دیر جوشی هستم، کلا با خودم خیلی حال میکنم، تنهایی رو خیلی دوست دارم و با خودم خیلی رفیقم. هرچقدرم خونه باشم حوصلم سرنمیره، دوست دارم همه جا تنهایی برم. البته سعی میکنم خودمو همینطور که هستم دوست داشته باشم ولی از طرفی گاهی دلمم میخواد بیشتر اجتماعی و پر شور و پر انرژی باشم و زود با آدمها دوست بشم، بگم و بخندم و بلند بلند حرف بزنم و جفت روحی پیدا کنم، خانواده تشکیل بدم و مادر بشم، سعی هم میکنما ولی نمیتونم، انگار رفتارهام مصنوعی و تابلو میشه.? گاهی بعد میام خونه خودمو سرزنش میکنم و همش حسرت آدمهای پرانرژی و شاد را میخورم، نمیدونم چیکار کنم! چطور تعادل برقرار کنم بین درونگراییم و اون یکم بُعد برونگرایی که در درونم هست!سلام. هرجورى كه هستى خوبه. لازم نيست خودتو سرزنش كنى. بجاش دايم خودتو تحسين كن كه اين قابليت رو دارى كه از تنهايى ت لذت ببرى.. به مرور متوجه مى شى كه لازم نيست برى دنبال ادمها بلكه اونا ميان به سمتت و مى خوان باهات وقت بگذرونن.. فقط كافيه با خودت در صلح باشى
سلام.هیچوقت خودتو با کسی مقایسه نکن
همیشه خودت رو با دیروزت مقایسه کن
ببین چه تغییرات خوبی داشتی به اونا توجه کن
نیازی نیست شبیه کسی بشی همین که بلدی تنهایی با خودت وقت بگذرونی یه خصوصیت عالیه که هرکسی نداره
پس همینجوری که هستی خودتو ارزشمند بدون و هر وقت ذهنت گفت چه فایده تو که اجتماعی نیستی سریع به خودت بگو من هرجوری که باشم خوب و کامل و منحصر به فردم و نیازی نیست که شبیه بقیه باشم
- شما برای پاسخ به این موضوع باید وارد شوید.