سلام به همگی 🙂
من یه مدتی هست روی خودم کار میکنم، و مثلا رفتاری رو که از دیگران میبینم و من رو اذیت می کنه رو باعثش رو خودم میبینم. ( اینکه سعی می کنم ایراد این رو بفهمم که چرا برخورد دیگران من رو ناراحت می کنه) همین باعث شده که خیلی از ایرادهای خودم رو هی کشف کنم. و مدتی هست که افکارم آرامش نداره. خودم رو به چشم انتقادی نگاه می کنم همش. از خودم و کارایی که کردم، یا شخصیتی که مثلا رنجور هست، یا حساس هست، یا توقع داره، یا غرور داره، بدم اومده، و همه اینا رو در خودم میبینم. اینا از وقتی شروع شد که نخواستم انگشت اتهام رو روی کسی بذارم.
ولی انگاری حالا که همش خودم رو میپام، نمیتونم خودم رو دوست داشته باشم، و بیشتر خودم رو مقصر میبینیم یا شخصیتم رو زیر سوال میبرم، و هی عذاب وجدان هم دارم.
شما از تجربه تون می گید. اینکه اگه اشکالی تو خودتون پیدا کردید، و خودتون رو شناختید چطور با این حال خودتون رو همزمان میبخشید یا عزت نفس تون رو بالا میبرید ؟! یا خودتون رو دوست دارید.
من سعی کردم مانترا بگم، حالا ببینم کی جواب میده . ولی ممنون میشم کمکم کنید و اینجوری دلگرم می شم.