سلام دوست عزیز.
۱ قانونی که انگار ما نمیخوایم بپذیریمش اینه که ما فقط مسئول خودمون توی این جهان به دنیا اومدیم، چرا انقدر ما اصرار داریم که واسه دیگران ۱ کاری بکنیم ؟ والا بخدا اونا هم همون خدایی رو دارن که ما داریم، اونا هم مثل ما هر چی از خدا بخوان خدا بهشون میده، من همیشه گفتم تنها کاری که ما بدون کار غیر فیزیکی میتونیم برای دیگران انجام بدیم اینه که اونارو تو شرایط خوب تصور کنیم، هر چقدر شما باورتون واسه کمک به دیگران قوی باشه کسی که فکر میکنه از سرطان میمیره قطعا میمیره چون باور خودش واسه خودش بیشتر کار میکنه تا باور ما واسه اون، اون احساس درونیِ من هست که باعث ارتعاشات خوب و بد من میشه و کارامو جلو میبره، باعث سلامتی من میشه، باعث پولدار شدن من میشه، باعث بهبود روابط من میشه. چطوری احساس درونی خوبِ من میتونه ارتعاش ۱ نفر دیگه رو که خودش نمیخواد ۱ باوریشو تغییر بده، تغییر بده ؟
بحث ما سر اینه که احساسات درونی ما باعث میشن که ارتعاشات ما مثبت یا منفی بشن و یک فرکانس تولید کنند که بر اساس اون کارهای من جوری پیش برن که من میخوام یا نمیخوام. این فرکانس که ۱ جریان ذهنی درونیه چطوری میتونه کار ۱ نفر دیگه رو انجام بده ؟ جز اینکه شبانه روز بشینی اون شخص رو در شرایط ایدهآلش تصور کنی.
و اینکه حرف آخر ما همیشه اینه که ما چقدر خودمون بدون تضاد هستیم، آیا خودمون همه تضادهامون حل شده هستن و آیا هیچ چیزی نیست که درون ما بخواد درست بشه که انقدر میچسبیم به درست کردن تضادهای بقیه ؟