آیا تا به حال از خود پرسیده‌اید که چرا اینقدر در بخشهای مختلف زندگی درگیرِ عجله می‌شوید ؟
در زمان سرکار رفتن انقدر عجله می‌کنیم که در آخر وسایل ضروری را هم در خانه جا می‌گذاریم و دوباره مجبوریم برگردیم و زمان را از دست بدهیم. در زمان رانندگی عجله باعث می‌شود بوق بزنیم، سبقت بگیریم، عصبانی شویم بعد در نهایت میبینیم از آن ماشینی که سبقت گرفته‌ایم پشت چراغ قرمز در کنار ما ایستاده است. موقع کار کردن عجله ما را درگیرِ اشتباه می‌کند و بعد مجبوریم برای اصلاح اشتباهاتمان وقت صرف کنیم.
عجله هم مانند تمام الگوهای رفتاری ما یک عادت ذهنی است که می‌تواند قابل تغییر باشد.
زمانی که داشتم بر روی عجول بودن خودم کار می‌کردم در خیابان پشت سر ماشینی که آهسته‌ترین سرعت را داشت رانندگی می‌کردم، با وجود همین سرعت کم گاهی می‌دیدم سر چهارراه با ماشین‌هایی که از من سبقت گرفته بودند در کنار هم ایستاده‌ایم و این دفعه من به جای عصبانی شدن فقط لبخند می‌زدم.

بیایید بررسی کنیم که چرا عجله می‌کنیم ؟
ممکن است توهم ذخیره کردن زمان را داشته‌ باشیم، گاهی شاید فقط یک عادت دیرینه باشد، گاهی به دلیل استرس و اضطرابهای روزانه است که متاسفانه با عجله کردن بدتر به آنها دامن می‌زنیم. گاهی صبور نبودن برای دریافت خواسته‌هایمان ما را به عجله و دست و پا زدن می‌اندازد، چون آگاه نیستیم که باید برای دریافت هر چیزی روند تکامل را طی کنیم.
بعضی مواقع هم برای کارهای خودمان زمان داریم، نیازی هم به عجله نداریم ولی چون عزت نفس لازم برای نه گفتن را نداریم و مسئولیت کارهای دیگران را هم می‌پذیریم به عجله می‌افتیم، گاهی هم به دلیل تایید گرفتن از دیگران ، که بگویند فلانی هر کاری به او بگویید انجام می‌دهد یا چقدر در کارهایش سرعت عمل دارد و کارهایش را همیشه به موقع انجام می‌دهد عجله می‌کنیم. سرعت عمل با عجله کاملا متفاوت است، عجله مارا درگیرِ اضطرابهای ذهنی می‌کند و آگاهیمان را بر روی کاری که داریم انجام می‌دهیم کم می‌کند و آرامش ما را از بین می‌برد، اما سرعت عمل باعث نمی‌شود که ما آگاهیمان از دست برود و در ذهن آرامش کافی برای انجام کار مورد نظرمان را داریم. کسی که عجله عادت رفتاریش شده است برای جایگزین کردن سرعت عمل به جای عجله و شتابزدگی نیاز به تمرین و تکرارِ صبر دارد و یک شبه نمی‌تواند عجله‌ی ذهنی خود را به آرامش ذهنی و سرعت عمل تبدیل کند.

حال بیایید به صبر و انسانهای صبور فکر کنیم، این افراد همیشه در چهره‌هایشان و رفتارشان آرامش کافی را دارند و در جاهایی که لازم باشد سرعت عمل کافی را هم دارند و به چون صبر کافی را در رسیدن به خواسته‌هایشان دارند، همیشه در زمانِ درست و سریعتر خواسته‌هایشان را دریافت می‌کنند و به اهدافشان می‌رسند، زیرا می‌دانند هر چیزی برای رسیدن به تکامل نیاز به زمان دارد، مگر خداوند نمی‌تواند از لحظه‌ی تشکیلِ نطفه تا کامل شدنِ بچه را در یک هفته به اتمام برساند ؟ آیا برای خداوند سخت است ؟ پس چرا ۹ ماه برای این تکامل زمان گذاشته است ؟ این انتظار برای مَنِ پدر یا مادر ضروری است، ذهن ما را آماده می‌کند، تولد فرزند را شیرین می‌کند، استرس مادر را برای لحظه‌ی زایمان کم می‌کند، درد زایمان را به امید دیدن فرزند کم می‌کند و هزار و یک دلیل دیگر. گاهی ما یک درخواست به ظاهر خیلی مهم داریم، ولی هر چه تلاش می‌کنیم آن را دریافت نمی کنیم، یک مدت که می‌گذرد میبینیم که دیگر به آن نیازی نداریم و حتی خدارا از بابتِ نرسیدن به خواسته شکر می‌کنیم.
بسیاری از روابطی که شکل می‌گیرد و به ازدواج ختم می‌شود دلیلش عجله کردن در انتخاب و زمان ازدواج است، صبر نمی‌کنیم تا شخصی سر راهمان قرار گیرد که مطابق خواسته‌هایمان باشد، منتظر جفت روحی خود نمی‌مانیم و فقط ازدواج را هدف قرار می‌دهیم و هر کسی که آمد را خوش ‌آمد می‌گوییم.
صبر نتیجه‌ی ایمان به خداوند است. در جای جای کتابهای آسمانی خداوند از همراهی خودش با صابران سخن گفته. صبر با تصور اینکه خداوند برای هر خواسته‌ای هزار و یک راه دارد و در هر کاری گشایشی است آسان می‌شود، آسان می‌شود اگر ما فقط به نتیجه فکر کنیم و انتخاب راه را به خداوند بسپاریم. مسیر رسیدنِ بر عهده‌ی منِ انسان نیست، تلخی صبر ارزش رسیدن به شیرینی خواسته را دارد.

صبر تلخ آمد ولیکن عاقبت
میوه شیرین دهد پر منفعت

گندمی را زیر خاک انداختند
پس ز خاکش خوشه‌ها برساختند