اولین آرزویی که برایم بسیار مهم و حیاتی بود و در ذهنم بجا مانده بود، گرفتن دیپلم بود. چون دیپلم می‌توانست من را از فضای پیرامونم نجات داده و رها سازد.محیطی که دیگر نیازهای مرا برآورده نمی کرد.
در دبیرستان که درس می خواندم دوستی داشتم که یک روز با روزنامه ای در دست به مدرسه آمد و من از روی کنجکاوی روزنامه را از او گرفتم و ورق زدم. آگهی استخدامی توجه من را به خود جلب کرد و من بدقت آن را خواندم.دانشگاه افسری ارتش، آزمون برگزار می کند و پذیرفته شدگان در رشته های مختلف از جمله رشته های مهندسی و خلبانی و مدیریت می توانند در این دانشگاه ادامه تحصیل دهند.
بسیار شگفت زده از این اتفاق بودم.
رشته ای که دوستش داشتم خودش بی هیچ تلاشی جلو من سبز شده بود.
با عجله آدرس و تاریخ آزمون را یادداشت کردم و در جیبم گذاشتم.
فردای آن روز با دو نفر از همکلاسی‌هایم موضوع را مطرح کردم و هرسه قرار را بر این گذاشتیم تا در آزمون شرکت کنیم.
اما رفتن به دانشگاه فقط با گرفتن دیپلم در خردادماه میسر بود.چون شروع دانشگاه از ماه مرداد بود و اگر دیپلم خرداد را نمی گرفتم رفتن برایم میسر نبود.
این انگیزه ای به من می داد تا تلاشم را دوچندان کنم و با هزار زحمت دیپلم خودم را در خرداد بگیرم.
با شرکت در آزمون هر سه نفرمان در رشته فیزیک قبول شدیم.
اگرچه از قبولی در رشته خلبانی مایوس شدم اما تصمیم خود را برای رفتن به دانشگاه با دو همکلاسی خودگرفتم.

پس از تهیه بلیط سرانجام روز مقرر با اتوبوس راهی تهران شدیم.
در راه که از اصفهان می گذشتیم پایگاه هلکوپتری هوانیروی اصفهان را دیدم و از پنجره اتوبوس با شور و شوقی فراوان هلکوپترها را برانداز می کردم و غرق در شادی شدم، و در رویا خودم را در حال پرواز با آنها می دیدم.
اما این فقط یک رویا بود و تا رسیدن به آن گره های زیادی باید گشوده می شد.
پس از رسیدن به تهران با تاکسی عازم دانشگاه افسری که در حوالی میدان حر بود شدیم.
در ابتدا که من ساختمانها را دیدم بسیار شگفت زده شدم.
گویی سابقاً در دنیایی دیگر من آنجا را دیده بودم.و اصلا برایم تازگی نداشت. شاید در خوابی عمیق بارها به آنجا سرک کشیده بودم.
و این برایم شگفت انگیز بود، چون من برای اولین بار در عمرم از شهر خود خارج شده و تهران را می دیدم و این اتفاق غیر ممکن بود!
پس از گذراندن شبی در دانشگاه فردای آنروز برای انجام معاینات با دوستانم عازم بیمارستان شدیم و معاینات پزشکی را یکی پس از دیگری پشت سر می گذاشتیم تا به معاینه چشم رسیدیم.
از آنجا که یکی از دوستانم چشمهایش ضعیف بود و عینک بر چشم داشت در معاینه مردود شد و دوست دیگرم نیز در معاینه‌ی دیگری نمره قبولی نیاورد و من تنها شدم.
بعد از دو روز اقامت در تهران دو دوستم با من خداحافظی کرده به شهرستان بازگشتند و من با ناراحتی آنها را بدرقه کردم…
با صدای پرستار افکارم از هم گسیخت

تنم داغ و تب دار بود.سرم های لعنتی به انتها رسیده بودند و پرستار سینی جدیدی انباشته از سرم و امپول با خود آورده بود.
هوا دم کرده و اتاق کسل کننده بود. لباسهایم خیس عرق بود.پرستار درجه تب را در دهانم گذاشت و مشغول تعویض سرمها شد. بعد بازویم را برای گرفتن خون با نواری محکم بست. من برای اینکه متوجه حرکات او نشوم به سقف اتاق خیره شدم.
صدای جیرجیرک ها در حیات بیمارستان شنیده می شد و این صدا همیشه به من حس خوب طبیعت و باغ و صحرا و اسمان پر از ستاره می داد و کودکی خود که به همراه پدرم به کشتزار می رفتم و قنات های پر آب با ماهی های رنگارنگ را برایم تداعی می کرد . اما آن شب فقط به آنها رشک می ورزیدم که اینگونه در زیر آسمان فارغ از هر اندوهی آزاد و رها برای خود آواز می خوانند.
آیا آنها از من قویتر و شاداب تر نبودند. آیا آنها کائنات را بهتر از من درک نمی کردند. آیا خدا را بهتر از من نمی شناختند ، که اینگونه پی در پی و بی وقفه آواز می خواندند و او را ستایش می کنند.
ورود سر سوزن و سوزش آن و خونی که به سختی از رگهایم خارج می شد را حس کردم. پرستار درجه تب را برداشت، نیم نگاهی به آن انداخت و من بی آنکه رفتن پرستار را حس کنم دوباره دنباله افکار خود را گرفتم و خاطرات برایم دور و نزدیک می شد.
دوستانم رفتند و من تنها در رشته فیزیک مشغول تحصیل شدم.
اما هر وقت که از جلو دانشکده خلبانی که یکسالی بود مجدداً تاسیس شده بود رد می شدم و مسئولین آنجا را با لباس پرواز می دیدم به هیجان می آمدم و از دیدن آنها لذت می بردم تا اینکه یک روز اتفاق عجیبی افتاد!
ارشد گردان داخل آسایشگاه شد و گفت قبل از رفتن به کلاس درس، فرمانده گردان با دانشجوهای رشته مهندسی دیدار دارد.
ما در محوطه دانشگاه بخط شدیم و منتظر فرمانده گردان بودیم و کنجکاوانه لحظه شماری می کردیم تا فرمانده بیاید، همه مشغول گفتگو و پچ پچ بودیم تا اینکه باصدای بلندِ ایست، همه خبردار ایستادند و نفس ها در سینه حبس شد…